Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/169 K.2013/8611

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 6.maddesinde; Ceza Muhakemesi Kanununun 141 ila 144. madde hükümlerinin 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren " yapılan işlemler " hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise, 07.05.1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtilmiş olması karşısında, yapılan işlemden amaç davacının tutuklanması olup tutuklandığı 1993 yılı itibariyle de tazminat istemi hakkında 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca bir karar verilmesi gerektiği, 466 sayılı Kanunun 1. maddesinin 6. bendi kapsamında tazminatın yasal şartlarının oluşmasına rağmen davanın reddine karar verilmiş ise de,

Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının aranması gerektiği şeklinde olup, adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmadığından Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının,

zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmekle kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, yakalama veya tutuklamaya ilişkin haksız fiil ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, beraat kararının kesinleşme tarihinin 21.06.1995, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra,