Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/18144 K.2014/10123

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ile sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tam kusurlu olduğu belirlenen ve tam kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, yaralanmaların niteliği, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu kendisinden şikayetçi olan iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde,

kendisinden şikayetçi olmayan ancak suçun bilinçli taksirle işlenmesi nedeniyle şikayeti aranmayacak olan bir kişinin hayat fonksiyonlarına orta derece etkili kemik kırığına yol açacak, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık ile sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik " gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, yine sanık hakkında belirlenen temel cezanın bilinçli taksir nedeniyle arttırılması sırasında TCK 22/3 maddesi yerine 23/3. maddesinin gösterilmesi;