Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/18833 K.2013/27557

Taksirle yaralama suçuna ilişkin olarak sanık aleyhine manevi tazminata hükmedilmesine ilişikin ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1, 52/2. maddeleri gereğince adli para cezası ve miktarı belli olmayacak şekilde manevi tazminata ilişkin hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına, 231/8. maddesine göre sanığın 5 yıl süreyle denetim süresine tabi tutulmasına, ilişkin karara sanık vekilince itiraz edilmesi üzerine,

Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.04.2009 tarih ve 2009/517 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesi ile hükmün kesinleştiği, ancak, katılan vekilinin 06.03.2013 havale tarihli dilekçesi ile Yargıtay bozma kararından sonra 30.12.2008 tarihinde verilen kararda manevi tazminat miktarının sehven belirtilmediği ve verilen kararın icra edilebilmesi için tazminat miktarının belirtilmesi gerektiği ve kararda manevi tazminat miktarının da belirtilerek yazılması talebinde bulunması üzerine,

İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesi 12/03/2013 tarih 2008/704 esas, 2008/1125 sayılı ek kararla, bozma öncesi ilk kararda hüküm altına alınan 4.000 TL manevi tazminatın son hüküm fıkrasında yer alması gerekirken sehven unutulduğu manevi tazminatın katılan tarafça asıl karar dışında tahsiline gidilebileceği anlaşıldığından 4.000 TL manevi tazminatın kabulü ile olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte sanıktan alınıp katılana verilmesine,

taksirle yaralama suçundan kurulan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin asıl kararın aynen muhafazasına ilişkin ek karar sanık tarafından 28.03.2013 tarihinde temyiz edilmekle dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/1. maddesindeki "... Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür." Buna karşın aynı yasanın 231. maddesinde yer alan"...

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade eder." biçimindeki düzenleme değerlendirildiğinde, yerel mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, dava dosyasına ilişkin asıl hükümde sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231.maddesi gereğince, kesin hümün sonuçlarını doğurmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesi karşısında, yasal olanak bulunmadığı halde ve ancak deneme süresi içerisinde sanığın başka bir suç işlemesi halinde hükmün açıklanmasına karar verildiği takdirde manevi tazminatın değerlendirilebileceği gözetilmeden, itiraz üzerine

kesinleşen asıl hükümden sonra, 12/03/2013 tarihinde verilen ek kararla, yasal olmayan ve sanığın hukuki durumunu suçun işlendiği tarihe göre değil, hükmün kesinleştiği tarihe göre değerlendiren gerekçe ile sanık hakkında kesin hükmün sonuçlarını doğuracak şekilde hüküm tesisinde isabet bulunmamakta ise de, manevi tazminata ilişkin ek kararın, asıl hüküm açıklanmadığı sürece infaz edilemeyeceği, mahkemece verilen mahkumiyet kararı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulandığı, dolayısıyla açıklanmış bir hüküm bulunmadığından,

manevi tazminata ilişkin ek kararın ancak hükmün açıklanmasından sonra kararın kesinleşmesiyle hüküm doğuracağı, hükmün içeriğine dahil hukuka aykırılıkların hüküm açıklanmadığı sürece olağan veya olağanüstü yasa denetimine konu olamayacağı, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi kapsamında verilen kararın itiraz kanun yoluna tabi olduğu ve kararın itiraz üzerine kesinleştiği, sonrasında hüküm altına alınan 4.000 TL manevi tazminata ilişkin ek kararın,