Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/19742 K.2014/13727

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü gündüz saat 18:45 sıralarında, sevk ve idaresindeki şehir içi minübüsüyle otogardan hareket eden ve otogar çıkışında, aracına el kaldıran mağduru almak üzere duran sanığın, katılanın minübüse tam olarak binmesini beklemeden aracı hareket ettirmesi sebebiyle mağdurun düşmesi şeklinde gelişen ve mağdurun nitelikli şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda;

soruşturma aşamasındaki savunmasında, mağdurun minibüse binmek için eli ile işaret yapması üzerine mağdurun yanında durduğunu ve araca binmesi için aracın orta kapısını açtığını, aracın sağ aynasından ve iç aynasından kontrol ederek mağdurun araca bindiğinden emin olduktan sonra yeniden hareket etmek için kapıyı kapatmak istediği esnada araç içerisindeki yolcuların ''yolcu düştü'' şeklindeki ikazı üzerine tekrar aynalara baktığında mağdurun araca bindiği orta kapının önünde yere düşmüş olduğunu gördüğünü, hemen araçtan inerek mağdurun yanına gittiğini ve duraktaki diğer arkadaşlara haber vererek yardım istediğini,

mağduru başka bir minibüs ile Devlet Hastanesine gönderdiğini ifade eden sanığın, aracın sağ ve iç aynasından yaptığı kontrolle mağdurun minübüse tam olarak bindiğinden emin olduğu an ile otomatik kapı kapama düğmesine basmaktan ibaret hamle arasında, araç içerisindeki yolcuların “Yolcu düştü” şeklindeki ikazları sonrasında aracı durdurması şeklindeki bir sürecin varlığının hayatın olağan akışına aykırı olması, hareket anında kapının açık olduğunun sanığın tevil yollu ikrarıyla sabit olması,

kazanın meydana geliş şekli, mağdurdaki yaralanmanın niteliği, tanık beyanı ve dosya kapsamındaki delillerden, yolcu indirme, bindirme ve kapıların açılması kurallarına aykırı hareket eden sanığın asli kusurlu olduğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçeyle delil yetersizliğinden bahisle beraatine hükmedilmesi,