Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/19837 K.2014/13022

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü gündüz saat 14:00 sularında meskun mahalde, çift çizgiyle bölünmüş, tek yönlü, 12 metre genişliğindeki, asfalt kaplama yolda idaresindeki kamyonetle seyir halinde bulunan sanığın, olay mahalline geldiğinde, seyrine göre sol taraftan kaplamaya girerek karşıdan karşıya geçmek isteyen 2004 doğumlu yaya mağdura, aracının sol çamurluk ve ayna kısımlarıyla çarpması şeklinde gelişen ve mağdurun nitelikli şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan, mahkemece de sanığın asli kusurlu olduğunun kabul edildiği olayda, sanık hakkında,

TCK'nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi gözetilerek adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca asgari hadden uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamış; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın lehe hükümlerin uygulanmasına ve eksik incelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,