Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/20779 K.2014/12792

2) Sanık.... hakkında; Beraat

Taksirle yaralama suçundan mağdur - sanık ...'ın mahkumiyetine ve sanık ....'un beraatine ilişkin hükümler, mağdur-sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 237. maddesinin 1. fıkrasında, “Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikâyetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler.”, 2. fıkrasında “Kanun yolu muhakemesinde davaya katılma isteğinde bulunulamaz.

Ancak, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp reddolunan veya karara bağlanmayan katılma istekleri, kanun yolu başvurusunda açıkça belirtilmişse incelenip karara bağlanır.” hükümlerine yer verilmiş olup, 16.01.2012 tarihli talimat mahkemesindeki duruşmada katılma hakkı hatırlatılan mağdur – sanığın davaya katılma yönünde bir istemi bulunmadığı gibi sanık .... hakkındaki şikayetinden de vazgeçme beyanının bulunması karşısında, mağdur–sanık vekilinin, sanık .... hakkındaki hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı ayrıca kendi hakkındaki hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne hasren yapılan incelemede;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken,

tam kusurlu olarak altı kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkındaki temel cezanın asgari hadden daha fazla uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.