Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/22520 K.2014/15919

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık yönetimindeki otomobil ile 31.01.2011 tarihinde gündüz vakti, yağmurlu havada yerleşim yeri dışında, bölünmüş, tek yönlü, yol şerit çizgisi bulunan asfalt 7.2 metre genişliğindeki zemini ıslak, düz, eğimsiz, iki şeritli devlet yolunda seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek aracının sağ ön kısmı ile sağ şeritte seyir halinde olan şikayetçi yönetimindeki minibüse sol ön kısmından çarpıp minibüsün yolun sağ tarafındaki bariyerlere savrulması sonucunda, minibüste bulunan şikayetçi olan yolcuların muhtelif şekilde yaralandıkları olayda, asli ve tam kusurlu olduğu kabul ve tespit edilen sanık hakkında;

iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kusura, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, ceza miktarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,