Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/25500 K.2014/1055

Davacı vekilinin 14.07.2008 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir soruşturması kapsamında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek CMK’nın 141-144 maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Tazminat istemine dayanak olan İskenderun Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/186 Esas - 2006/439 Karar sayılı ceza dava dosyasındaki kesinleşme şerhine göre, davacı hakkındaki beraat hükmünün 02.04.2008 tarihinde kesinleştiği ve dosya içeriğine göre kesinleşme şerhini içeren karar suretinin davacıya tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında, tazminat davasının süresinde açıldığı kabul edilerek tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin kendileri lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Mahkemenin 25.03.2010 tarihli 2008/432 Esas – 2010/72 Karar sayılı ilk hükmüne yönelik davacı vekilinin temyiz talebinin süresinde yapılmaması nedeniyle reddedilmesi ve hükmün yalnızca davalı vekilinin temyizine hasren incelenmesi sonunda Dairemizin 01.02.2012 tarih, 2011/6484 Esas – 2012/1741 Karar sayılı ilamı ile davalı taraf lehine bozulması nedeniyle, bozulan karardaki 175 TL dilekçe yazma ücretine hükmedilmesi gerekirken hükmü temyiz eden davalının aleyhine olacak şekilde davacı lehine 2.400 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan,