Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/26361 K.2014/313

Davacı vekilinin 12.02.2009 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir soruşturması kapsamında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davalı vekilinin, hükmedilen tazminat miktarına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, kendileri lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve yargılama giderlerinin davacıdan alınması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Asgari ücret üzerinden maddi tazminata hükmedilmiş olması karşısında hesaplamada hafta sonu, dini ve milli bayram tatilleri nedeniyle indirim yapılamayacağının dikkate alınmaması ve her ne kadar davacı vekili tarafından davacının haksız tutuklama nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını belirten dava dilekçesinde “dava tarihinden itibaren” yasal faiz talebinde bulunulmuş ise de, sonradan 09.10.2012 tarihli duruşmada "ıslah" suretiyle davacı vekilinin faiz tarihinin başlangıç tarihi olarak “tutuklama tarihi” olması istemiyle, faiz konusundaki talebini ıslah etmesi karşısında, bu husus da nazara alınarak davacı yararına hükmedilen tazminat miktarları için yasal faizin tutuklama kararının verildiği tarihten itibaren verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan,