KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/28908 E., 2014/19590 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 31/3, 62, 50/1-a-4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1- Sonuç ceza doğru hesaplanmış olmakla birlikte, suç tarihinde 15 - 18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen hapis cezasından TCK'nın 31/3. maddesi gereğince indirim yapıldığı sırada indirim oranının 1/3 yerine ½ olarak gösterilmesi,
2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden;
hükmün A fıkrasının 2. bendinde bulunan “1/2” ibaresinin “1/3” olarak değiştirilmesi ve aynı fıkranın hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin 5. bendinin hükümden çıkartılarak yerine “Suça sürüklenen çocuğa verilen 1 yıl 10 ay 6 gün hapis cezasının suça sürüklenen çocuğun yaşı, sosyal ve ekonomik durumu, atılı suçun niteliği nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.
TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 671 tam gün olarak belirlenmesine.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/28908, K. 2014/19590, 13 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama