Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/29222 K.2014/19257

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlarda sanık hakkında iki sınır arasında temel ceza belirlenirken; suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, dört kişinin nitelikli yaralanmasına neden olan asli kusurlu sanık hakkında, asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle temel ceza tayini gerektiği halde, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusura, eksik incelemeye, erteleme veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan kanun maddesinin TCK'nın 52/4. maddesi yerine, sadece aynı Kanun'un 52. maddesi olarak yazılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması ve taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın hapse çevrileceği ihtarının TCK'nın 52/4. maddesine dayanılarak yapılması gerekirken, sadece infaz aşamasında uygulanması mümkün olan 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince ihtarda bulunması,