KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/29459 E., 2014/19254 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK’nın 89/1, 62/1, 51/1-3-4, 53/son maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
329 kelime·2 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olay sırasında ters yönden seyir halinde olduğunu ifade eden sanık hakkında, TCK’nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, atılı suçu işlemediğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1.) Sonuç olarak hükmolunan 5 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresi belirlenmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi,
2.) TCK'nın 51. maddesinin 4. fıkrasında, hapis cezasının ertelenmesi halinde belirlenen denetim süresi içinde hangi yükümlülüklere karar verilebileceğinin sınırlı olarak sayıldığı gözetilmeden; kimlik tespitleri sırasında, mesleğini, “muhasebeci” olarak açıklayan sanık, bir meslek ve sanat sahibi olduğuna göre.
TCK'nın 51. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi gereğince “bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına”; şeklinde yükümlülük belirlenmesi yerine, “...Bir yıl içerisinde bir kez trafik kural ve kaidelerinin anlatıldığı ayrıca trafik kazalarındaki mağduriyetleri ve kazaları gösterir şekilde eğitim faaliyetlerine katılmasına bu hususta kursa tabi tutulmasına” karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında 4. fıkrada belirtilen yükümlülüklerden hangisine hükmedildiği açıklanmaksızın usulsüz ve infazda karışıklığa neden olacak biçimde hüküm tesisi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/29459, K. 2014/19254, 1 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama