Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/29515 K.2014/21935

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tebliğnamede son sözün sanığa verilmediğinden bahisle hükmün bozulması talep edilmişse de, 5271 sayılı CMK'nın 216/3. madde ve bendindeki bu hak sanığa ait olup sanığın son duruşmada hazır olmadığı, duruşmada hazır bulunan sanık müdafiine son söz hakkı verilmesi zorunluluğu bulunmadığından tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ceza miktarına ve kusura, katılanlar vekilinin ceza miktarına ve bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f-g) bentlerinde yer alan "failin kastının yoğunluğu, güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Taksirle işlenen suçlarda uygulama yeri bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma kararı verilmesi,