Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/30250 K.2014/23494

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Alkollü sanığın idaresindeki otomobille, gece vakti, meskun yerde, bölünmüş yolda seyrederken , direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu önce sağdaki kaldırımı aşıp yan yola girdiği, devamında soldaki orta refüje çarparak durduğu olayda; sanığın savunmasında kaza sırasında herhangi bir yayaya çarpmadığını beyan etmiş ise de, sanığın savunmasında, katılanın olay yerinde yatar vaziyette olduğunu, ambulansın gelip götürdüğünü; kaza tespit tutanağı ekindeki krokiye göre yayaya çarpma noktasının işaretlendiği, katılanın araç dışı trafik kazası nedeniyle hastaneye kaldırıldığına dair kayıtların bulunduğu dikkate alındığında;

sanığın olay sırasında katılana çarptığı anlaşılmakla; sanık hakkında, bilinçli taksir nedeniyle, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca artırım yapılırken, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden, sadece takdir kullanılmak suretiyle, tayin edilen temel cezanın üst sınır olan 1/2 oranında artırım yapılmış ise de; anlatılan oluş karşısında; sanığın cezasında TCK'nın 22/3 maddesi gereğince ½ artırım yapılmasında isabetsizlik görülmemiş; sanık hakkında TCK'nın 22/3 maddesinde belirtilen bilinçli taksir hükümlerinin temel cezanın tayininden sonra, Kanunun 89/2. maddesindeki artırım nedenlerinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

sonuç cezaya etkili olmadığından; tebliğnemede bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiş olup; belirtilen hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.