Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/4412 K.2013/23930

52/2- 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken; atılı suçun düzenlendiği TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmiş olmasına rağmen bu cezanın daha sonra adli para cezasına çevrilerek TCK'nın 50/2. maddesine muhalefet edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin, kusur durumuna ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik ve kastın ağırlığı" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanıkların eylemlerinin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu kabul edildiği ve Bursa Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 22/7/2011 tarihli kesin doktor raporuna göre mağdurun yaralanmasının hayatını tehlikeye sokmadığı belirtildiği halde, hüküm fıkrasının ikinci paragrafında sanıkların eyleminin kasten yaralama şeklinde nitelenmesi ve mağdurun yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olduğu kabulüyle TCK nun 89/2-e madde ve bendi gereğince de cezalandırılmasına hükmedilmiş olması ,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının birinci paragrafındaki, "kastın yoğunluğu" ibaresinin “sanıkların olaydaki taksirlerinin ağırlığı” şeklinde değiştirilmesi; hüküm fıkrasının ikinci paragrafındaki, "kasten yaralama" ibaresinin “taksirle yaralama” şeklinde değiştirilmesi,