Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/7118 K.2013/10020

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dava, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup. Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir.

Ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur. Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zaman aşımına uğrayacağı kabul edilmiştir.

Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyecektir.

İncelemeye konu olan dosya kapsamına göre tazminat talebine dayanak teşkil eden İzmir Sıkıyönetim Komutanlığı 2 numaralı Askeri Mahkemesinin 18.11.1983 tarih ve 1981/209 Esas- 1983/172 Karar sayılı beraat kararının davacı aleyhine temyiz edilmesi üzerine Askeri Yargıtay 4. Dairesinin 08.07.1986 tarih ve 1986/1 Esas- 1986/240 Karar tarihli kararıyla onandığı,

buna göre davacı hakkındaki beraat kararının 08.07.1986 tarihinde kesinleştiği, öte yandan davacının tazminat talebine dayanak teşkil eden diğer dosya olan Söke Ağır Ceza Mahkemesinin 23.09.1980 tarih ve 1980/63 Esas- 1980/90 Karar sayılı beraat hükmünün kesinleşmiş karar suretinin 30.04.1981 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacı ... için davanın 15.04.2011 tarihinde, -10 yıl dolduktan sonra- açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.