Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/7682 K.2013/14624

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğinde bulunan ve mahkemece hükme esas alınan 21.06.2011 tarihli dosya inceleme tutanağına göre; tazminat davasının dayanağını teşkil eden Konya Devlet Güvenlik Mahkemesinin 05.03.1996 tarih ve 1995/91 Esas, 1995/270 Karar sayılı beraate ilişkin hükmün sanık (davacı) müdafinin yüzüne karşı tefhim edildiği ve temyiz edilmeksizin kesinleştiği kesinleşme tarihinin 13.03.1996 tarihi olup, dava tarihinin ise 15.04.2011 olduğunun anlaşılması karşısında,

davanın 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olması nedeniyle Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir.

Ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur. Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmiştir.

Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği gibi; davacının bu uzun süre içinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden söz edilmesinin hayatın olağan akışına uygun bulunmadığı ve davanın 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen süre içinde açıldığının kabulünün mümkün olmayacağı gözetilmeyerek, davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi,