Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/9635 K.2013/14231

Davacıların tazminat taleplerinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde dava açma süresinin kesinleşmiş beraat kararının bizzat sanığa tebliği ile başlayacağının öngörülmüş olması ve kesinleşmiş beraat kararının davacılara tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evraklarına rastlanmadığının anlaşılması karşısında, hükme gerekçe olarak gösterilen Yargıtay 9. Ceza Dairesininin 2008/13619-2010/2554 E.K sayılı kararlarına dayanak Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.03.2000 gün ve 2000/8-44-48 Esas sayılı kararından sonra,

dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 23.03.2010 gün ve 2009/256 Esas 2010/57 sayılı kararı ile beraat kararının kesinleşmesinden itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre dolmadan açıldığının anlaşılması karşısında, davanın süresinde açıldığının kabulü ile yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, söz konusu yasa hükmüne ve yargısal içtihatlara yanlış anlam verilerek yazılı gerekçe ile davaların süre yönünden reddine karar verilmesi,