KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/12637 E., 2015/2374 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hüküm
- TCK'nın 179/3-2, 62, 50, 52. maddelerince mahkumiyet,
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;
05/07/2012 gün ve 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle CMK'nın 324/4. maddesine eklenen "Devlete ait yargılama giderlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir" şeklindeki cümle ile 6183 sayılı Kanun'un 106. maddesine atıfta bulunulduğu, anılan maddede 20 Türk Lirasına kadar amme alacaklarının terkin olunabileceği hükmüne yer verildiği, incelemeye konu olayda yargılama giderlerinin 16 TL olup, Dairemizce bozma kararı verilmiş olması nedeniyle dosyanın mahaline gidiş-geliş ve tebligat giderleri de gözetildiğinde yargılama gideri miktarının 20 TL'yi geçmesi söz konusu olduğundan tebliğnamenin 3. bendindeki görüşe iştirak edilmemiştir.
1-Hüküm fıkrasının 1-d bendinde TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesine rağmen 1-e bendinde hapis cezası adli para cezasına çevrilerek hükmün karıştırılması,
2-235 promil alkollü sanığın aracıyla, kırmızı ışıkta duran bir araca arkadan çarpması şeklinde gerçekleşen olayda, mağdurun şikayetçi olmaması da nazara alınarak, adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında sadece "yasal koşulları oluşmadığından" bahisle yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/12637, K. 2015/2374, 10 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama