Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/2044 K.2014/7899

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın tam kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu ve mağdur ... yaşamını tehlikeye sokacak, ağır (5) derecede kemik kırığı oluşacak,

görme sisteminde 5/10 vizyon kaybından dolayı duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak, çocuk yapma yeteneği kaybolacak şekilde yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, ayrıca, TCK'nın 89/1. maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü ve aynı Kanunun 50/2. maddesine göre seçenek cezalardan tercih edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeksizin, sanığa hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesine göre adli para cezasına çevrilmesi,

aleyhe temyiz bulunmadığından; bozma ilamına uyulduğu halde, gerekçeli karar başlığında, suçun işlendiği tarihin “24.08.2007” yerine sehven “01.01.2008” olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi, mahallinde ilavesi mümkün noksanlık olarak kabul edildiğinden, bozma nedeni olarak görülmemiştir.