Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/21300 K.2015/11202

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın hızlı olduğuna, gerekli dikkat ve özeni göstermediğine ilişkin temyiz itirazının reddine, ancak;

Kusursuz olduğu kanaatine varılarak hakkında beraat hükmü kurulan sanık hakkında "sanığın üzerine atılı fiili işlediği hususunda yeterli delil olmadığı ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından müsnet suçtan sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi” şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden;

gerekçeli kararın gerekçe kısmındaki "Bu durumda sanığın üzerine atılı taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunu işlediği yönünde her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği sonuç ve vicdani kanaatine ulaşılmakla sanığın müsnet suçlardan ötürü” ibaresi ile sanığın beraatine ilişkin hükmün 1. fıkrasındaki "sanığın üzerine atılı fiili işlediği hususunda yeterli delil olmadığı ve yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından müsnet suçtan sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince" ibaresinin “yüklenen suç açısından sanığın kusuru bulunmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-c maddesi