Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/21766 K.2015/14880

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında 29.11.2010 tarihinde işlediği suçtan ötürü Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/244-1022 Sayılı 29.11.2011 tarihli kararı ile taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/4, 62/1, 53/6 maddelerince kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve 5 yıllık denetim süresi öngörüldüğü, bu kararın 12.01.2012 tarihinde kesinleştiği, bu karardan sonra sanık hakkında 14.09.2013 tarihinde işlediği,

kasten yaralama suçundan Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/425-2014/11 sayılı ve 11.02.2014 tarihli kararı ile mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleşmesiyle, 5 yıllık denetim süresi içerisinde suç işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen dosyaya ihbarda bulunulduğu, bunun üzerine Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmiş olup;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, oluşa ve kabule göre; sanığın tam kusurlu olduğu gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, yazılı şekilde ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddi

Taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmesi,