Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/21893 K.2015/13122

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gece vakti, saat 02.00 sıralarında, olaydan birbuçuk saat sonra alınan rapora göre 86,3 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanık, idaresindeki otomobille meskun mahal dışında, açık havada, bölünmüş, tek yönlü, aydınlatma bulunmayan, zemini asfalt, yüzeyi kuru yolda seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybedip seyir yönüne göre sağdan yoldan çıkarak şarampole savrulması sonucu, aracında yolcu olarak bulunan bir kişinin öldüğü, iki kişinin ise nitelikli şekilde yaralandığı olayda;

kaza tespit tutanağı ve Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporu ile asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği belirlenen sanık hakkında, kusur durumu, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın üst sınırı nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,