KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/23208 E., 2015/3023 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın , 5237sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 62, 52. maddeleri uyarınca 1500 TL adli para cezası cezası ile cezalandırılmasına dair .... 23.Sulh Ceza Mahkemesinin 21/02/2014 tarihli ve 2012/634 esas; 2014/161 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Dosya kapsamına göre, sanık hakkında mağdura karşı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına neden olduğu gerekçesi ile kamu davasının açıldığı, suç mağdurunun yasal temsilcisi olan annesinin 02.05.2013 tarihli celsede sanık hakkında şikayetçi olmadığını bildirdiği,
sanığın huzurunda yapılan bu vazgeçme beyanına karşı itiraz da bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/5. maddesi uyarınca düşme kararı verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 19.11.2014 gün ve 94660652-105-34-9120-2014/20393/69492 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2014 gün ve 2014/381827 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Meydana gelen olayda mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede yaralandığı, mağdurun yasal temsilcisi olan annesinin kovuşturma aşamasında 02.05.2013 tarihli duruşma da sanıktan şikayetinin bulunmadığını beyan ettiği, sanığın huzurundaki bu vazgeçme beyanına karşı bir itirazda bulunmadığı anlaşılmakla;
Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, .... 23.Sulh Ceza Mahkemesinin 21.02.2014 gün ve 2012/634 Esas - 2014/161 Karar sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/23208, K. 2015/3023, 19 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama