Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/2837 K.2014/15480

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar hükümden önce, 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre, hüküm davalı ... yönünden kesin nitelikte ise de, dairemizce benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.02.2013 gün ve 2012/9-1384 esas, 2013/68 sayılı kararında da belirtildiği üzere, dava dilekçesinde talep edilen tazminat miktarının reddedilen bölümünün temyiz sınırının üzerinde olması ve davacı vekili tarafından bu bölüm temyiz edilmiş olup, davalı ... vekiline buna bağlı olarak,

hükmü temyiz etme hakkı vereceği ve bu kapsamda hükmün davalı ... vekili yönünden de temyizi kabil olduğunun anlaşılması karşısında, hükmün kesin ve temyiz edilemez nitelikte olduğu belirtilerek, davalı ... vekilinin temyiz talebinin reddini öneren tebliğnamenin (1) numaralı görüşüne iştirak edilmemiştir.

Tazminat davasının dayanağı olan Van Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2009/546 hazırlık, 2011/115 karar sayılı hazırlık evrakının incelenmesinde; sanığın (davacının) uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan tutuklu kaldığı, yargılama sonunda 19.10.2011 tarihinde kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, tazminat davasının 01.11.2011 tarihinde, CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,