KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/3967 E., 2014/23517 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Kasım 2014
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hüküm
- CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanan; TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 ve 5275 sayılı kanunun 106/3. maddeleri gereğince mahkûmiyet
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Ortaca Sulh Ceza Mahkemesince, sanığın TCK‘nın 179/3-2, 62/1. maddeleri gereğince 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına karar verilmiş, sanığın denetim süresi içinde işlediği iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan 26.04.2014 tarihinde Ortaca Sulh Ceza Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün, 29.12.2011 tarihinde kesinleşmesi üzerine,
mahkemesine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının değerlendirilmesi için yapılan ihbar ile dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, sanığın Türk Ceza Kanunu'nun 179/3-2, 62/1 maddeleri uyarınca tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ihtarından sonra, aynı madde gereğince “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ihtar edildiği halde, infaz aşamasında nazara alınması gereken 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi gereğince de ihtarına karar verilmesi;
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/3967, K. 2014/23517, 21 Kasım 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama