Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/4328 K.2014/20273

Davacılar vekilinin 22.04.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkilleri davacıların bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldıklarını, yapılan yargılama sonunda üzerlerine atılı suçtan beraatlerine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin açılan davaların reddine ilişkin hükümler, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davalar, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemlerine ilişkin olup. Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 esas ve 2010/57 sayılı kararında, 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının arandığı,

ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmamakla birlikte hiçbir hakkın sonsuza dek dava konusu yapılamayacağı, özel hukuk kapsamında değerlendirilmesi gereken bu talebin de makul bir süre içinde dava konusu edilmesi gerektiği ve dairemizce benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların Yazı İşleri Yönetmeliğine göre süresinde tebliğ edilip kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl,

kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren ise 3 ay içinde tazminat davalarının açılması gerektiği ve dava süresi açısından en lehe kabul ile Borçlar Kanununun 60. maddesindeki sürenin kabulünün gerektiği ve her koşulda davanın 10 yıllık süre içinde açılması gerektiği kabul edilmekle kanun dışı yakalanan veya tutuklananlar hakkında beraat hükmünün verilmesinden itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği;

bu kapsamda, incelemeye konu olan tazminat davasına dayanak teşkil eden Diyarbakır 2 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin, 1994/454 Esas – 1996/268 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde her ne kadar mevcut bir kesinleşme şerhi yok ise de; davacı ... hakkındaki beraat hükmünün 14.04.1998 tarihinde Yargıtay 9. Ceza Dairesinin onamasıyla kesinleştiği, davacılar ... ve ... hakkındaki beraat hükmünün ise 28.06.1996 tarihinde davacıların (sanıkların) yokluğunda ancak müdafilerinin yüzünde verildiği,

davacıların (sanıkların) müdafilerinin yüzünde 28.06.1996 tarihinde verilen beraat hükmünün davacılar ... ve ... yönünden 08.07.1996 tarihinde kesinleştiğinin kabulünün gerekeceği, davaların ise 22.04.2011 tarihinde, 10 yıl dolduktan sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davaların reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,