Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/4383 K.2014/20277

Davacı vekilinin 19.10.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasına dayanak teşkil eden Diyarbakır 3 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 1997/405 Esas – 1997/411 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) silahlı çete mensuplarına yardım ve yataklıkta bulunma suçundan tutuklu kaldığı ve yargılama sonunda 02.12.1997 tarihinde beraatine hükmedildiği, kararın 09.12.1997 tarihinde kesinleştiği, temyiz incelemesine konu davanın 19.10.2011 tarihinde açıldığı,

davacının daha önce aynı beraat hükmüne ilişkin olarak 26.01.1999 tarihinde manevi tazminat talebinde bulunması üzerine Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.07.2003 tarih, 2000/318 Esas – 2003/215 sayılı kararı ile davacı lehine 1500 TL manevi tazminata hükmolunduğu,

kararın Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.10.2004 tarih, 2004/6507 Esas-2004/5394 sayılı kararı ile onanması suretiyle kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 223/7 maddesi gereğince aynı olay ve aynı davacı yönünden önceden verilmiş kesin hüküm zorunluluğu sebebiyle manevi tazminat davasının reddine karar verilmesinde ve maddi tazminat talebi açısından ise dosya içeriğine göre davacının hükmün kesinleşmesinden sonra 26.01.1999 tarihinde manevi tazminat talebinde bulunmak suretiyle hakkında verilen beraat hükmünün kesinleştiğinden haberdar olduğu,

buna karşılık temyiz incelemesine konu tazminat davasının 19.10.2011 tarihinde açıldığı dikkate alındığında 466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde öngörülen 3 aylık sürede açılmaması nedeniyle maddi tazminat davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,