KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/4659 E., 2014/10283 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- 466 sayılı Kanun gereğince tazminat
- Hüküm
- 534,86 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine
Karar Metni
319 kelime·2 dk okuma
Davacı vekilinin 21.11.2005 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek 466 sayılı Kanun gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Tazminat davasının dayanağını oluşturan Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 2004/328 Esas - 2005/293 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) Terör örgütüne üye olmak suçundan, 22.01.2003 – 03.04.2003 tarihleri arasında tutuklu kaldığı ve yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz edilmeksizin 07.10.2005 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 21.11.2005 tarihinde haksız işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanun gereğince öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, dava için kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,
Bozmaya uyularak yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin hükmedilen tazminat miktarına ve eksik incelemeye, davacı vekilinin manevi tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Davacının, beraat ettiği ceza dava dosyasında kendisini vekille temsil ettirdiğinin ve ücreti vekaletin ödenmediğinin anlaşılması karşısında, bozmadan önceki 21.10.2010 tarihli hükümde maddi zarara ilave edilen 700 TL vekalet ücretinin de talep sebebiyle maddi tazminata dahil edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/4659, K. 2014/10283, 29 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama