Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/5200 K.2014/20403

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Tüm dosya kapsamından, davanın dayanağı olan Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/240 Esas, 2008/141 Karar sayılı ve 06/11/2008 tarihli karar içeriğinden, davacı hakkında Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/811 Esas, 2001/226 Karar sayılı ve 17/04/2001 tarihli karar ile beraat hükmü kurulduğu, bu kararın temyiz edilmeksizin hükmün 2001 yılında kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;

5320 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca Ceza Muhakemesi Kanununun 141. ila 144. madde hükümlerinin 01/06/2005 tarihinden itibaren yapılan işlemler hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise 07/05/1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtildiği,

yapılan işlemden kastın davacının tutuklandığı tarih olup, 30/05/1999 olan bu tarih itibarı ile de tazminat istemi hakkında 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması gerektiği, öte yandan Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren herhalde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağının kabul edildiği,

kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği cihetle; işbu tazminat davasının 466 sayılı Kanun yerine olayda uygulanma imkanı bulunmayan 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi, sonuca etkili bulunmadığından,

davanın tamamen ret edilmiş olması karşısında kendisini bir vekil aracılığı ile temsil ettiren davalı kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.