KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/5427 E., 2015/2168 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- 466 sayılı Kanun gereğince tazminat
- Hüküm
- Davanın kısmen kabulü ile ... için 4.205.01 TL maddi, 6.250 TL manevi, ... için 1.178,11 TL maddi, 4.250 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacılara verilmesine
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma
Davacıların tazminat taleplerinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davacılar vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Dava dilekçelerinde, tarih belirtilmeden faiz talebinde bulunulmasına rağmen, davacılar lehine hükmolunan maddi ve manevi tazminatlar için, tutuklama (28.01.2002) tarihinden itibaren faize hükmedilmesi,
2-29/05/1957 tarih ve 4-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere, vekalet ücreti, yargılama giderleri kapsamında olup, bu hakkın asıl davadan bağımsız olarak dava konusu yapılamayacağı ancak ait olduğu davada hüküm altına alınması gereken ve ilgili davada temyizen incelenebilecek haklardan olduğundan, ceza davasında ödenmeyen vekalet ücretinin, maddi tazminat kapsamında ayrıca dava konusu edilemeyeceğinin belirtilmiş olması karşısında, tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında, beraatine hükmedilen davacıların kendilerini vekil ile temsil ettirmiş oldukları gerekçesiyle, davacı ... yönünden ''2.000'' TL vekalet ücretinin maddi tazminat kapsamında hüküm altına alınması suretiyle, davacı ... yararına fazla maddi tazminata hükmedilmesi,
İsabetsiz olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince, BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/5427, K. 2015/2168, 9 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama