Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/5500 K.2014/21176

Tebliğname no : 12 - 2013/303489 Mahkemesi : İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi Tarihi : 20/06/2013 Numarası : 2013/8-2013/261 Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olacaktır. 466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerekmektedir.

Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile, "kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağı kabul edilmiş, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararının tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususu belirtilen kararda tartışılmamış, Ceza Genel Kurulu'nun 6.5.2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında da 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiği kabul edilmiştir. Bu bilgiler ışığında;

Tazminat davasının dayanağı olan Eyüp 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2007 tarih ve 2004/481-200779 esas-karar sayılı ilamının temyiz edilmeksizin 08.02.2007 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş beraat kararının davacıya 30.06.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davanın ise 18.07.2011 tarihinde 3 aylık yasal süre içinde açıldığı anlaşılmakla, davacının maddi ve manevi tazminat isteminin esasına girilerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın reddine hükmedilmesi,