Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/6187 K.2014/22466

Davacı vekilinin 25.01.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle sahibi olduğu kumaşlara el konulduğunu, yapılan kovuşturma sonunda üzerine atılı suçla ilgili olarak kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK 142/1. maddesine göre koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemlerinin kararın kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden üç ay ve her halde kararın kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde dava konusu edilebileceği, kovuşturma dosyası incelendiğinde kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiğinin davacıya tebliğ edildiğine ilişkin belgeye dosya içerisinde rastlanılmadığı ancak tazminat davasına dayanak teşkil eden kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 11.03.2009 tarihinde kesinleştiğinin, davanın ise 25.01.2013 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında,

süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş; davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, davalı hazine yararına davacıdan tahsil edilmek üzere Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesi yönünde hüküm kurulması; temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.