KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/7011 E., 2015/4408 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme,trafik güvenliğini tehlikeye sokma
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 22/3, 53/6, 63, 179/3-2. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması
Karar Metni
296 kelime·1 dk okuma
Taksirle öldürme ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bilinçli taksirin olayda gerçekleşmediğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
2- Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Olay sırasında alkollü olduğunu beyan eden sanığın yapılan ölçüme göre 137 promil alkollü şekilde kullandığı araçla ölümlü trafik kazasına sebebiyet verdiği, TCK'nın ''Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma'' başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek olan kişinin araç kullanma halinin suç olarak düzenlendiği, maddede belirtilen suçun tehlike suçu olup, somut olayda ise bir kişinin ölmüş olması sebebiyle zarar suçunun oluştuğu dikkate alındığında; sanığın yalnızca taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerektiği halde ayrıca trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/7011, K. 2015/4408, 10 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama