Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/7341 K.2015/4051

12. Ceza Dairesi 2014/7341 E. , 2015/4051 K.

"İçtihat Metni"Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık Hüküm : CMK'nın 223/2-b. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Her ne kadar sanık ...'ın,... ili,... ilçesi,... mahallesi, ... mevkiinde bulunan ve sanık ...'ın kullanımında olan 2B statüsündeki Hazine arazisine, zemin düzenlemesi için, çalışanı olan iş makinesi operatörü sanık ...'yı kepçe ile gönderdiği ve zemin düzenlemesi yapması talimatını verdiği anlaşılmış ise de; dosya kapsamındaki beyanlardan anlaşılacağı üzere, sanık ...'ın olay yerine gitmediği ve olay yerinde korunması gerekli kültür varlıkları olan lahit ve lahit parçalarını görmediği, sanık beyanları ve tüm dosya kapsamından, sanık ...'ın zemin düzenlemesi yapılacak yerde lahitlerin bulunduğunu bildiğine, bildiği halde iş makinesi ile çalışma yaptırdığına ve diğer sanıkların sabit olan suçlarına iştirak ettiğine dair, mahkumiyetine yeterli ölçüde delillerin bulunmadığı ve yargılama neticesinde sanığın beraatine karar verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla; Yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair delillerin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 2-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; ... Müze Müdürlüğü'ne yapılan ... mevkiinde bulunan lahitlere kasıtlı olarak zarar verildiğine dair ihbar üzerine, Müze Müdürlüğü görevlilerince, ... Koruma Bölge Kurulu'nun 22.11.2010 tarih ve 4547 sayılı kararıyla 1. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan, ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... mevkiinde bulunan ve sanık ...'ın kullanımında olan 2B statüsündeki Hazine arazisinde, iş makinesi marifetiyle zemin düzleştirilmesi yapılabilmek için 1 adet sağlam lahit mezarın kırılıp parçalara ayrıldığının, önceden kırılmış olan 4 adet lahit parçalarının ise kırılarak küçük parçalara ayrıldığının ve toprak altına gömüldüklerinin tespit edildiği, olay hakkında başlatılan soruşturma sonunda, araziyi kullanan ve iş makinesi ile zemin düzleştirmesini yaptıran sanık .... ile iş makinesi operatörü olan sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar sanıklar hakkında olay tarihinin, bölgenin sit alanı ilanından önce olduğu gerekçesiyle beraate karar verilmiş ise de; bölgenin sit alanı ilan edildiği tarihin 22.11.2010 olduğu ve bu kararın mahallinde mutat vasıtalarla ilanının yapıldığı, ayrıca davaya konu lahitlerden bir tanesi olan sağlam lahite ait olay öncesi fotoğrafının incelenmesinden, lahitin kültür varlığı olduğunun kolaylıkla anlaşılabilecek bir görüntüsünün olduğu kanaatine varılabildiği, böylece sanıkların verdikleri ifadelerin, ceza almaktan kurtulmaya yönelik olduğu ve hayatın normal akışı karşısında inandırıcı olmadığı, Müze Müdürlüğü raporu ve 26.04.2012 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden arkeolog bilirkişi raporundan anlaşılacağı üzere, korunması gerekli kültür varlıkları olan lahitlerin telafisi mümkün olmayacak şekilde zarar gördükleri ve sanıkların eylemlerinin sabit olduğu anlaşılmakla, sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi, Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanıkların beraatine ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.