KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/7449 E., 2015/754 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
- Hüküm
- 12.815,55 TL maddi ve 10.900 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesi
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Tazminat davasının dayanağını oluşturan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/225-2012/230 Esas, Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinden; sanığın (davacının) cinsel istismar suçundan beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz edilmeksizin 15.10.2012 tarihinde kesinleştiği, davanın işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı,
dava için kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmış, manevi tazminat miktarı belirlenirken objektif bir kriter olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre, tutuklama tarihi ile tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar ele geçecek parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken,
davacı lehine bu ölçütlere uymayacak miktarda az manevi tazminata hükmolunması ve davanın kısmen kabulü halinde davalı yararına vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Davacının tutuklu kaldığı dönemde yürürlükte bulunan net asgari ücret miktarları yerine, brüt miktarlar esas alınmak suretiyle fazla maddi tazminata hükmedilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/7449, K. 2015/754, 20 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama