KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/8067 E., 2015/6093 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/2, 50/1-a-4, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin takdiri indirim nedenlerinin uygulanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, eksik soruşturma ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1.Sanık hakkında hükmolunan 3 yıl hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, gerekçeli kararın hüküm kısmında, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve yasal dayanağının belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,
2. TCK'nın 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında ve tutuklulukta kaldığı sürenin cezasından mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1. bendinin üçüncü paragrafı çıkartılarak yerine “sanık hakkında hükmedilen 3 yıl hapis cezasının aile sorumluluğu, ekonomik ve kişisel hali gözetilerek TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.
TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1095 tam gün olarak belirlenmesine.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/8067, K. 2015/6093, 8 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama