KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/8862 E., 2015/4410 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/4, 22/3, 51/1-3-7, 53/6 . maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Olay tarihinde, tarafların idarelerindeki araçları ile meskun mahalde, gündüz vakti ışık kontrollü kavşakta çarpışmaları ve biri nitelikli iki kişinin yaralanması ile sonuçlanan olayda, Trafik Kazası Tespit Tutanağında katılanın kırmızı ışıkta geçtiğinden bahisle sanığa kusur izafe edilmediği mahkemece 10.06.2013 tarihinde yapılan keşif sonrası düzenlenen raporda ise kırmızı ışık ihlali yapan tarafın kusurlu olduğu bildirilmiş, yine dosya içerisinde bulunan ve ...
Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/224 D.iş numaralı kusur tespitine ilişkin dosyasında yapılan keşif esnasında katılan tanığı olarak dinlenilen ... ve ...'ın beyanı doğrultusunda sanığın kırmızı ışık ihlali yapması nedeniyle tam kusurlu olduğu belirtilmiş olup mahkemece bu rapor hükme esas kabul edilerek sanığın bilinçli taksirle yaralama suçundan mahkumiyeti yoluna gidilmiş ise de.
5271 sayılı CMK'nın 217/1 maddesindeki “Hakim kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hakimin vicdani kanaati ile serbestçe takdir edilir” yönündeki düzenleme karşısında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/224 D.iş numaralı dosyasında dinlenilen ... ve ...'ın mahkemece dinlenilmesinden sonra, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi için ...
İhtisas Dairesinden ya da karayolları trafik fen heyeti veya üniversitelerin konu ile ilgili bölümlerinde uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi kurulundan alınacak raporun sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/8862, K. 2015/4410, 10 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama