Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/9080 K.2015/3609

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan ve mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın 31.10.2013 günlü celsede “Ben ve annem araca bindik. Annem arka koltuğa oturdu. Araç da bu esnada hareket halindeydi. Ben de anneme ön koltuk boş oraya geçelim dedim. Ben ayağa kalktım annem de ayağa kalktı. Bu esnada araç hareket halindeydi.

Yavaş yavaş yola çıkıyordu ben de düştüm” şeklindeki beyanı ve sanık savunmaları nazara alındığında, sanık ...'ın şoförlüğünü, sanık ...'ın muavinliğini yaptığı yolcu minibüsüne katılan ve annesinin otogar çıkışının bilet gişelerinin ilerisinde bindikleri ve araç harekete geçtiğinde katılan ve annesinin oturdukları koltuktan ön koltuğa geçmek üzere ayağa kalktıkları sanık ...'ın, karşı yönden gelen bir aracı görmesi ile fren yaptığında ayakta olan katılanın düşerek basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı oluşta,

sanıklara kusur atfedilemeyeceğine ilişkin mahkeme kabulü isabetli olduğundan yeniden bilirkişi raporu alınması gerekçesi ile bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ve mahalli Cumhuriyet Savcısının sanıklara kusur atfeden bilirkişi raporuna rağmen beraatlerine karar karar verildiğine ilişkin sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Sanığın kusursuz olduğu kanaatine varılarak mahkumiyetine karar verilmesine karşın uygulama maddesinin CMK'nın 223/2-c maddesi yerine aynı Kanunun 223/2-e maddesinin gösterilmesi,