Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/9404 K.2015/4217

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araç ile gündüz vakti, meskun mahal, dört yönlü kontrollü kavşakta, sağından kavşağa giren katılan idaresindeki motosiklet ile çarpıştığı, motosiklet üzerindeki bir kişinin sağ ayak 4. ve 5.parmak eklemden ampute ve vücudunda 2. ve 3.derece yanık, vücut yüzeyinin % 50 sini kapsayan ve ameliyat ile giderilemeyen keloid ve hipertrofi olduğu, motosiklet üzerindeki diğer kişinin ise sağ ayak 1,2,3 ve sol ayak 5. parmağın eklemden ampute, aynı şekilde vücudunda 2. ve 3.derece yanık, vücut yüzeyinin % 50 sini kapsayan ve ameliyat ile giderilemeyen keloid ve hipertrofi olacak şekilde yaralandığı,

asli kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında taksirin yoğunluğu ve yaralanmanın niteliği gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,