Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/9709 K.2015/2595

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 1,13 promil alkolü sanığın idaresindeki otomobille, gece vakti, meskun yerde, bölünmüş yolda seyir halinde iken, önündeki aracı sollamak istediği sırada direksiyon hakimiyetini kaybederek geçmiş olduğu sağında seyreden araca çarpması sonucu bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, bir kişinin de vücudunda yumuşak doku ezilmesi oluşacak şekilde yaralandıkları olayda; sanık tam kusurlu ise de; sanık hakkında temel ceza tayin edilirken suçun işleniş şekli, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden çok fazla uzaklaşılarak fazla ceza tayin edilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "sanığın amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,