KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/9990 E., 2014/17058 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet
Karar Metni
359 kelime·2 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Gerekçeli karar başlığında, 5271 sayılı CMK’nın 232/2-c maddesine uygun şekilde, suçun işlendiği yer ve zaman dilimi ile olayda ölen kişinin kimlik bilgilerinin gösterilmemiş ve taksirle öldürme olan suç adının "taksirle ölüme neden olma" şeklinde belirtilmiş olması, mahallinde tamamlanması ve düzeltilmesi mümkün yazım eksikliği ve yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.
Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafinin kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1)Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezası, TCK'nın 49/2. maddesi gereğince uzun süreli hapis cezası olduğundan, TCK'nın 50/4-1a, 52/2. maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesi yerine, sadece 50/4-1a. maddesine göre çevrilip, hapis cezasından çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında hapis cezasının kaç gün üzerinden çevrildiğinin belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. ve 5237 sayılı TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,
2)Katılanlar Bülent Uğursan ve Nejat Uğursan'ın davada kendilerini aynı vekille temsil ettirdikleri dikkate alınarak, lehlerine tek bir avukatlık ücretine hükmolunması gerekirken, her bir katılan için ayrı vekalet ücreti takdir edilerek sanıktan tahsil edilmesine karar verilmesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan "TCK'nın 50\4 maddesi de nazara alınarak :TCK'nın 50\1-a maddesi" ibaresinin "TCK'nın 50/4-1a,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/9990, K. 2014/17058, 14 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama