Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/10411 K.2015/13643

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanık B.. A..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/2-e, 179/2,62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 10.000,00 Türk lirası ve 6.000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Mersin 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/12/2014 tarihli ve 2014/106 esas, 2014/283 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında tek eylemle neden olduğu hem taksirle yaralama hem de trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından hüküm kurulmuş ise de 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 44. maddesi gereğince fikrî içtima hükümleri uyarınca yalnızca daha ağır cezayı gerektiren eylemi nedeniyle cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde iki ayrı suçtan hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 12.05.2015 gün ve 94660652-105-33-3816-2015/9708/30669 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2015 gün ve 2015/177450 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olaydan yaklaşık bir saat sonra yapılan ölçüme göre 168 promil alkollü olarak kullandığı otomobil ile, meskun mahalde, gece vakti, yolun sağından yürüyen yayaya çarpması sonucu yaya ... hayati tehlike geçirecek biçimde yaralanmasına neden olduğu olayda; sanığın eyleminde trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve taksirle yaralama suçlarının oluştuğu, bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanığın, tehlike suçunun meydana gelen netice ile zarar suçuna dönüşmüş olması karşısında, taksirle yaralama suçundan cezalandırılması,

trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ise hüküm verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulmasında isabet görülmediğinden,