Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/10652 K.2016/9472

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Hükmün 1. bendinin 6. paragrafında sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, ödenmemesi halinde TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarı yerine ve 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin infaz aşamasına ilişkin olduğu gözetilmeden “taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının muaccel olmasına ve kalan adli para cezasının her bir günün karşılığı 25 TL olarak hesaplanmak sureti ile tamamının yada kalan gün adli para cezası kadar olan miktarının gün karşılığının 5275 sayılı Yasanın 106. maddesi gereğince hapse çevrilmesine” denilmek suretiyle infazı kısıtlar biçimde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1. bendinde yer alan “sanığın suç işleme saik ve amacı” ibaresinin çıkarılması,