Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/11595 K.2016/6840

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dava, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup. Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararında, 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21.04.1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının arandığı,

ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmamakla birlikte hiçbir hakkın sonsuza dek dava konusu yapılamayacağı, özel hukuk kapsamında değerlendirilmesi gereken bu talebin de makul bir süre içinde dava konusu edilmesi gerektiği,

dava süresi açısından en lehe kabul ile bu itibarla Borçlar Kanununun 60. maddesindeki sürenin kabulünün gerektiği ve her koşulda davanın 10 yıllık süre içinde açılması gerektiği kabul edilmekle kanun dışı yakalanan veya tutuklananlar hakkında beraat hükmünün verilmesinden itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği bu kapsamda, incelemeye konu olan tazminat davasına dayanak teşkil eden ... Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin (...

Ağır Ceza Mahkemesi) 29.01.2002 tarihli ve 2001/412 esas, 2002/24 karar sayılı dosyasındaki kesinleşme şerhine göre davacı hakkındaki beraat hükmünün 05.02.2002 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 20.11.2013 tarihinde, 10 yıl dolduktan sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş, gerekçeli karar başlığında, 20.11.2013 olan dava tarihinin 22.11.2013 olarak ve 466 sayılı Kanuna göre tazminat olan dava türünün yakalama veya tutuklama sonrası kovuşturmaya yer olmadığı veya beraat kararı verilmesi halinde tazminat yazılması,

mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.