Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/11840 K.2016/9715

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dava, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup.

Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 tarih ve 2009/1-256 esas, 2010/57 sayılı kararında, 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21.04.1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının arandığı, ancak anılan kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmamakla birlikte hiçbir hakkın sonsuza dek dava konusu yapılamayacağı, özel hukuk kapsamında değerlendirilmesi gereken bu talebin de makul bir süre içinde dava konusu edilmesinin gerekli olduğu,

Dairemizce benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.05.2014 tarih, 2014/141 esas, 2014/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere beraat veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararların kesinleşme tarihinden itibaren her halde 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden veya öğrenilmesinden itibaren ise 3 ay içinde tazminat davalarının açılması gerektiği ve dava süresi açısından Borçlar Kanununun 60. maddesindeki sürenin kabulünün gerektiği ve her halde davanın kararın kesinleşmesinden itibaren 10 yıllık süre içinde açılması gerektiği kabul edilmekle,

kanun dışı yakalanan veya tutuklananlar hakkında beraat hükmünün kesinleşmesinden itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği anlaşılmakla, incelemeye konu olan tazminat davasına dayanak teşkil eden Diyarbakır 1 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 01.09.1995 tarihli ve 1993/119 esas, 1995/350 karar sayılı dosyasındaki davacı hakkındaki beraat hükmünün 22.05.1996 tarihinde kesinleşmesi, davanın ise kesinleşmeden itibaren 18 yıl 7 ay 13 gün sonra 05.01.2015 tarihinde açılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemekle;