Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/12478 K.2016/11738

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı hakkındaki tutuklama işlemi, 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesine göre, davacının tazminat talebi 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olduğu, 466 sayılı Kanunun 2. maddesine göre "verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların mercilerince karara bağlandığı tarihten itibaren üç ay içinde" davanın açılması gerektiği, Kanunda öngörülen 3 aylık sürenin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 esas, 2010/57 sayılı kararı ile,

"kesinleşen kararların tebliğinden" itibaren başlayacağının kabul edildiği, ancak, kesinleşmiş kararların tebliğini öngören bir kanuni düzenleme bulunmaması nedeniyle, kararın tebliğ edilmemesi halinde tazminat davasının hangi sürede açılacağı hususunun belirtilen kararda tartışılmadığı, Ceza Genel Kurulu'nun 06/05/2014 tarih ve 141-229 sayılı kararında 466 sayılı Kanuna göre incelenen tazminat davasının usul ve yasaya uygun yapılan kesinleşmesinden itibaren her halükarda 10 yıl içinde, eğer kesinleşmiş beraat kararı tebliğ edilmiş ise tebliğ tarihinden itibaren 3 ay içinde davanın açılması gerektiğinin kabul edildiği,

incelenen dosya kapsamına göre, kesinleşmiş beraat kararının davacıya tebliğ edilip edilmediği anlaşılamamakla birlikte, beraat hükmünün 23/01/1991 tarihinde kesinleşmiş olması ve tazminat davasının 10 yıllık süre geçtikten sonra 02/08/2011 tarihinde açılması karşısında, davanın bu gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekirken, haksız tutuklama tarihinde yürürlükte olmayan 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesine dayanılarak, açılan davanın reddine karar verilmesi, sonuç itibariyle doğru olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.