Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/14346 K.2016/275

Tebliğname no : 4 - 2015/179583 Mahkemesi : Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesi Karar tarihi : 07/01/2015 Ek karar tarihi : 27/01/2015 Numarası : 2014/1320-2015/11 Suç : 1-Özel hayatın gizliliğini ihlal, 2-Tehdit, 3-Hakaret

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan iki kez, hakaret suçundan üç kez kesin olarak verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın sanık müdafii tarafından, tehdit suçundan üç kez mahkumiyete ilişkin hükümler, sanık müdafii ve katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Özel hayatın gizliliğini ihlal ve hakaret suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan TCK'nın 134/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca iki kez verilen 3000 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmü ile hakaret suçundan TCK’nın 125/1-4, 43, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca üç kez verilen 2600 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin hükümlerin miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle reddine ilişkin Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/01/2015 gün ve 2014/1320 esas ve 2015/11 sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen ret kararının isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince:

Sanık ile katılanlar A... ve H...'ın turistik bir beldede bitişik dükkanlarda kuyumculuk yaptıkları, katılan S...'un, A... ve H...'ın işyerinde tezgahtar olarak çalıştığı, taraflar arasında işyeri komşuluğu ilişkileri ve ticari rekabetten kaynaklanan husumet bulunduğu, bu geçimsizlik nedeniyle sanığın, katılanlar A... ve H...'ı işyerlerinin önünde ve kaldırımda

gördüğünde birçok defa ve ayrı ayrı “sizi mahvedeceğim, öldüreceğim, bitireceğim” sözleri ile, katılan S...'u da birçok defa “kırarım senin ayaklarını” diyerek tehdit ettiği, olayda, mahkemece sanığın eylemlerinin sübut bularak mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden,