Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/1486 K.2015/15055

Davacıların tazminat taleplerinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; davacıların, haklarında yürütülen soruşturma kapsamında 20.06.2000 tarihinde gözaltına alındıkları, 23.06.2000 tarihinde tutuklandıkları, teşekkül halinde uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Van 1. nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 19.03.2002 tarih, 2000/203 Esas – 2002/52 sayılı ilamı ile 6 yıl 3 ay ağır hapis ve 1.328,375 TL ağır para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği,

bu kararın temyiz incelemesinden geçerek 14.11.2002 tarihinde kesinleştiği, davacıların 19.12.2002 tarihinde şartla tahliye edildikleri, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 7. maddesi gereğince lehe kanunun uygulanması amacıyla yapılan uyarlama yargılamasında sonucunda, Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2008 tarih, 2008/14 Esas – 2008/315 sayılı kararı ile davacıların 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 360 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği ve kararın temyiz incelemesinden geçerek 18.10.2011 tarihinde kesinleştiği dikkate alındığında,

466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanunda belirtilen şartların gerçekleşmediği, bu nedenle davacıların uğradığını iddia ettiği maddi ve manevi zararlarla ilgili olarak tazminat isteyemeyecek olduğunun anlaşılması karşısında davanın reddine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,