Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/655 K.2015/16022

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanunun 231. maddesinin 11. fıkrasında, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde mahkemece hükmün açıklanacağı belirtilmiş olup, bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir.

Bu iki şarttan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere önceki hükümde bir değişiklik yapılmayacağından, yeniden kurulan hükümde önceden verilen hükmün infazını sağlamaya yöneliktir.

Yeniden hüküm verilmesi ise yalnızca sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklerin yerine getirilememesi" halinde mümkündür.

Bu şart gerçekleştiğinde, sanığa yeni bir imkan sağlamayı düşünen yasa koyucu, yükümlülüğün yerine getirilememesi haline münhasır olarak mahkemeye, sanığın durumunun değerlendirilmesi suretiyle, cezanın kısmen infazına yada önceki hükümde yasal zorunluluk nedeniyle tartışılamayan erteleme veya seçenek yaptırımlara çevirme kurumlarının değerlendirilmesi suretiyle yeniden hüküm kurması imkanını sağlamıştır.

Bu son halde dahi mahkeme, sübut ve nitelendirmenin değiştirilmesi veya önceki uygulamadan dönme yönünden bir imkâna sahip olmamakta, yalnızca önceki hükmün varlığı kabul edilerek, belirli bir kısmının infaz edilmemesi ya da önceki hükümde değerlendirilemeyen TCK’nın 50 veya 51. maddelerinin uygulanması yetkisine sahip olabilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesince, sanığın 2863 sayılı Kanun'un 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 52/2 maddeleri gereğince neticeten 1 yıl 8 ay hapis, 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına karar verilmiş, sanığın denetim süresi içinde işlediği kasten yaralama suçundan Yalova 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün 14/11/2013 tarihinde kesinleşmesi üzerine,

mahkemesine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının değerlendirilmesi için yapılan ihbar üzerine, dosya yeniden ele alınarak önceki 1 yıl 8 ay hapis, 400 TL adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, sanığın 2863 sayılı Kanun'un 67/2, ve TCK'nın 62. 52/2 maddeleri gereğince neticeten 1 yıl 8 ay hapis, 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilip, ayrıca, tayin edilen cezanın TCK'nın 51/1 maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi,

bunun yanında, sanığın eylemine uyan 2863 sayılı Kanun'un 67/2 maddesi gereğince temel ceza tayin edilirken, hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmolunmuş olması, TCK'nın 51/1 maddesi dikkate alındığında, sadece hapis cezalarının ertelenebileceği, adli para cezalarına ise bu müessesenin uygulamayacağı öngörülmüş olmasına karşın, sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesi , aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinde sanığın, aynı suçtan haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen E.. Ü.. ve T.. P.. isimli şahıslarla birlikte, dosya kapsamında mevcut tarafsız arkeolog bilirkişi raporuna göre 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğu belirtilen 14 adet kültür varlığını, satmak amacıyla Yalova'dan Marmaris'e götürüp, burada dava dışı üçüncü şahıslara satmaya çalıştıkları, ancak bu eylemlerinde başarılı olamamaları üzerine eserlerle birlikte geri dönerken, yapılan ihbar üzerine kolluk görevlileri tarafından yakalandıkları, bu şekilde sanığın, aynı suçtan yargılanan diğer kişilerle birlikte dava konusu eserleri satışa arz ederek yüklenen suçu işlediği, tüm dosya kapsamı itibariyle sabit olmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-2863 sayılı Kanun'un 5. maddesi kapsamında bulundurulması, alınıp satılması, taşınması yasak olan devlet malı niteliğindeki kültür varlıklarının aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca Müze Müdürlüğü'ne teslimine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

2-Sanık hakkında tayin edilen erteli hapis cezasının uzun süreli olduğu, bu sebeple TCK'nın 53/1 maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Cezası ertelenen sanık hakkında belirlenecek denetim süresinin TCK'nın 51/3 maddesi uyarınca, mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının nazara alınmaması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanık hakkındaki hüküm beşinci paragrafının, “ Cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 51/3 maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesine, denetim süresince sanığa herhangi bir yükümlülük yüklenmeyip, uzman bir kişi görevlendirilmemesine,

TCK'nın 51/7 maddesi uyarınca denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine” şeklinde değiştirilmesi, bu paragraftan sonra hükme, “sanığın, 5237 sayılı TCK' nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a,b,c,d,e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise sanığın cezası ertelendiğinden,